16. 'Is dat huis nou nog niet klaar?'

‘Is dat huis nou nog steeds niet klaar, hoe lang zijn jullie er nou al mee bezig?’
Vier en een half jaar. En wat is er al veel gebeurd! Maar klaar? Nee, nog lang niet!

Van een pedicureklant had ik een heleboel tuinplanten gekregen. Ze vertelde me dat haar tuin op de schop ging en dat er zo veel vaste planten in stonden. Of ik die wilde hebben.
Natuurlijk, heel graag!
Op een zondag ging ik er met Lex’ auto naartoe, gewapend met een hele stapel potten en een paar grote kratten om die potten in te zetten. Het was net Luilekkerland, rozen, hortensia’s, van alles... en ik maar scheppen! Alle potten waren vol en er was nog zo veel over! Dus in plaats van de potten in de kratten te zetten, vulde ik de kratten ook met een grote hoeveelheid planten. En de plastic tasjes waar de potten in hadden gezeten ook.
Toen ik thuis kwam vroeg Lex: ‘èn, heb je veel?’ ‘Euh... best wel, ja.’ ‘Toch niet de hele auto vol, hè, Jan?’ ‘Euh...ja, eigenlijk wel...en ik heb ook nog een kruiwagen gekregen’.

Dat moest dus allemaal weer mee, en nog een heleboel meer. De auto was weer afgeladen. De planten gingen gauw de grond in en daarna regende het twee weken. Perfect!

Lex sjouwde alle stenen die onder de bomen opgestapeld lagen naar achter in de tuin, keurig gesorteerd in ‘klein’ en ‘groot en bruikbaar’. 20 loodzware kruiwagens vol!

Stal opgeruimdToen de boskamer klaar was en het nog steeds regende, ging Lex de stal opruimen. Er kwamen rekken om bezems en tuingereedschap op te hangen, een stelling waar kratten in kunnen worden geschoven, onze oude nachtkastjes en toilettafel kwamen op de voederbak. En overal ging wat in, gesorteerd, uitgezocht, afgestoft, opgeruimd. Er kwam een rij plastic potten met de deksel aan een balk vastgeschroefd te hangen met allerlei ‘diversen’ erin. Zelfs de boormachinekoffers en de gereedschapskisten gingen op hun kop!
Een model – atelier!

In juni kwamen mama, Hans en Joke een weekje. Marc Bouillot had weer een berg aarde laten bezorgen, dus die moest naar achterin de tuin gekruid worden. Joke schepte, Hans reed. Lex schepte en reed. Janny reed en schepte. En we werden steeds vermoeider...Op het laatst kwam buurjongen Mathieu met een vriendje gelukkig nog een middagje helpen. De berg was weg en de tuin weer een stuk egaler. Achterin aan weerszijden van het pad was het wel zo ongeveer klaar, de deksel en het putdekseltje van de septictank waren bedolven en we stortten ook veel aarde bij de dennenbomen, want dat stukje was veel te schuin, de tractor kukelde daar steeds bijna om, en aan de andere kant van de bomen bleef hij steeds steken op de wortels. Er werd natuurlijk weer gras op de kale plekken gezaaid.

Janny met de  débroussailleuseToen JB nog leefde, mochten we altijd zijn débroussailleuse en heggenschaar lenen. We moesten nu dus zien dat we dat gereedschap zelf aanschaften. Van het vakantiegeld dus maar! Lex en ik reden door het bos naar Willerzie, dat net over de grens in België ligt. We werden allervriendelijkst geholpen door een mijnheer, die Jean-Baptiste ook goed gekend had en kochten een débroussailleuse en een heggenschaar, allebei met ‘makkelijke start’, zodat ik ze zelf ook zou kunnen aankrijgen. Lex snoeide de hele heg en maaide het gras met de tractor, die natuurlijk weer op een steen liep en waarvan toen de grote V-snaar brak. Nieuwe V-snaar gehaald in Willerzie. Hans en Lex zijn die dag maar liefst 3x naar Willerzie gereden, elke keer was er weer iets anders nodig! Wat een geluk dat we dat winkeltje ontdekt hadden en dat het maar 12 kilometer rijden was!

De tafelWe hadden van te voren afgesproken, dat we van het vakantiegeld een débroussailleuse, een heggenschaar en een stabiele tuintafel zouden kopen. Lex wilde echter ook nog graag een kettingzaag, die Hans voor hem aanschafte in Duitsland. Toen was er geen geld meer over voor een tuintafel en Lex beloofde dat hij er zelf een voor me zou maken. Hij zocht hout bij elkaar, overgebleven dwarsbalken van 5 cm dik, uit de voorraad van Theo, de klant van Lex zijn werk, die het hout geleverd had voor de zolder van de boskamer, en ging aan de slag. De architectuur van de tafel wijzigde enige malen tijdens de constructie, maar het zag er naar uit dat het een echt stevige tafel zou gaan worden.

Hans zorgde ervoor dat het licht boven op de gang op 3 plaatsen aan en uitgeschakeld kon worden: beneden aan de trap, bovenaan de trap en bij de hooizolder- deur. Mama naaide een lap stof met een beer op een kussen voor de boskamer. Thuis had ik al een vossen- kussen gemaakt. Joke en ik wiedden al het onkruid en daarna ging Joke spinnen vangen op de computer. Ze waren vrijdag nog niet weg, of de computer stortte in, hij bleef vast zitten en heeft het daarna nooit meer gedaan. Zeker moe van al die spinnenvangerij!

Adri en Ton hadden ‘Pas de problème!’ ook dit jaar weer twee weken gehuurd. We hadden afgesproken dat wij de laatste zondag zouden komen om de sleutel over te nemen, maar we werden gebeld door Marianne, dat er zaterdag een dorpsfeest was, en of we ook kwamen. Lex regelde een extra vrije dag en ik belde Adri met de vraag: ‘ik heb gehoord dat jullie zo’n leuk vakantiehuisje hebben gehuurd, mogen wij ook een nachtje komen slapen?’ Dat mocht. We vertrokken dus zaterdagochtend heel vroeg uit Almere en waren keurig op tijd in Woieries. Dikke kussen voor Adri en Ton en op... naar het feest, gewapend met drie schalen Hollandse kaas, onze bijdrage tot de feestvreugde.

Dorpsfeest, 1e maaltijdAchter het huis van Nathalie en Christophe was een lange rij tafels en stoelen neergezet. Erboven was een groot zeil gespannen, want het was somber en regenachtig weer. In de tuin draaide al een reusachtig spit met een schaap eraan. Er werd besloten de tafels naar binnen te sjouwen, want het begon heel hard te regenen, maar toen alles binnen stond, klaarde het weer op en sleepten we toch alles weer naar buiten. Alle dorpelingen druppelden binnen, iedereen nam iets mee om te eten. Na een boel dikke kussen begonnen we met een glaasje sangria als aperitief, met knabbeltjes erbij. Daarna diverse salades: komkommer, tomaten, rijst met vis. Vooral die laatste was overheerlijk. Christophe, Marc van de Auberge, Jean-Marie, Philippe en Patrick sjouwden het spit met het lam naar een tafel en sneden het in ... euh... hompen! Feest: het lam wordt aangesnedenIedereen kreeg een stuk, het was heel erg lekker. Het was een lam van Philippe, dat alleen nog maar melk had gedronken en daarom erg mals was. Tijdens het draaien aan het spit hadden ze onder het lam een bak gekruide uien en aardappelen in de schil gezet, die dus flink bedropen waren en erbij werden geserveerd. Wijn en bier vloeiden rijkelijk. De conversatie werd steeds geanimeerder. De regen werd helaas ook steeds erger! Het zeil vertoonde gaten en iedereen werd dan ook drijfnat., wat de pret echter geenszins mocht drukken. De kaas kwam op tafel en werd uitgebreid geproefd en geroemd. Vooral de rookkaas viel in de smaak. Na de kaas volgden de ‘galettes’, de vruchtentaarten van Blanche.

Toeschouwers (Adri en Ton) in de regenWij dachten dat het feest voorbij was en wilden afscheid gaan nemen. Een heel verkeerd idee! Het feest ging gewoon door, er was een jeu de boules – wedstrijd gepland ‘om het eten te laten zakken’ en daarna zouden we weer aan tafel! Ik vond dat niet zo gezellig voor Adri en Ton, maar dat was geen probleem, want Nathalie zei: ‘hoe meer zielen hoe meer vreugd, haal ze maar op.’ Dus dat deed ik.

Er werd jeu de boules gespeeld op de baan bij de Auberge, de toeschouwers zaten onder parasols vanwege de regen. Er waren drie teams en het team van Lex stond flink achter. Het regende steeds harder en er werd besloten dat de laatste keer gooien was aangebroken. Lex gooide zijn 3 ballen alledrie het dichtste bij en schoof ook nog een bal van een teamgenoot tegen de ‘cochonnet’, het kleine balletje, aan, zodat ze in de laatste beurt 4 punten kregen en op 8 kwamen. Ze wonnen niet, maar Lex was toch de held van de dag!

Dorpsfeest, 2e maaltijdLes anciens’, de oudjes, waren aan tafel blijven zitten om gezellig te kletsen. Guy en Florence, die met hun dochter naar een hippisch concours waren geweest, kwamen er ook bij en brachten een grote pan punch mee. Dat werd geserveerd als apéro, evenals de rest van de sangria. Met knabbels, olijven, worst en pinda’s. Daarna de rest van de salades, gevolgd door de rest van het lam en worstjes en spek van de barbecue. Toen kwamen de schalen Hollandse kaas weer op tafel en daarna de galettes... De broer van Nathalie van Patrick, Frédo, was echt de lolbroek van het stel en noemde me bij alle namen, behalve gewoon ‘Janny’. Jeannette, Jeanine, Jacqueline, Adeline, Ernestine, Amandine,... ik weet niet meer wat nog meer. En elke keer verbeterde het hele dorp in koor : ‘Janny!’, maar dat hielp niet, hij onthield het niet! Misschien kwam dat vooral door de wijn en het bier...

Het was al bijna twaalf uur en pikkedonker toen we terug naar huis liepen. We sliepen heerlijk in onze eigen logeerkamer! Leuk huisje hadden ze gehuurd, die Adri en Ton.

Adri en Ton hadden trouwens ongewenst bezoek gehad. Van een heleboel muizen! Zelfs eentje in de slaapkamer, die in het behang van de schoorsteenmantel naar boven klom! Adri was daar, op zijn minst gezegd, niet erg blij mee. Ze hadden overal schoteltjes en bakjes gif neergezet en wij hebben daarna geen levende muis meer gezien in huis, alleen twee dode gevonden, een in de slaapkamer en een onderaan de trap. De mensen uit het dorp klaagden ook over de muizen, dit jaar was er een echte muizenplaag, ook de moestuinen werden geplunderd. Marcelle vertelde dat ze bij haar zelfs de doperwtjes uit de peulen hadden gegeten.

Lex' cadeauZondag was Lex jarig, hij werd 55. Adri en Ton hadden een mooi verpakte fles wijn voor hem, er waren een heleboel kaarten gekomen en Hans en Joke, die twee weken geleden naar Monthermé op vakantie gingen, hadden cadeautjes voor hem achtergelaten toen ze de spullen, die ze alvast voor ons hadden meegenomen in hun bus, hadden gebracht: een ‘nieuwe’ vaatwasser, een extra wasmachine voor je-weet-maar-nooit, een overtollige gasbarbecue, een box en stalen punten voor op ons Nederlandse platte dak. Van mij kreeg Lex een laptop, zodat er, onder andere, weer spinnen konden worden gevangen! Dat is een zeer verslavend spelletje en werd door ons tweetjes tijdens ons verblijf van 2 weken, maar liefst 440 keer gespeeld. 440 gedeeld door 15, gedeeld door 2, dat is ‘maar’ 15 spelletjes per persoon per dag... Verslaafd..hoe bedoelt u?

Opgeknapte bankHebben we ook nog wat anders gedaan dan spinnen vangen?
Zeker wel! Een heleboel!
Het begon met het bankje. Lex had een zeer verwaarloosd, maar schattig bankje gekregen van zijn collega Jorg. Hij had het in Almere helemaal uit elkaar gehaald, geschuurd en gebeitst. In Woieries werd het weer in elkaar gezet en het kreeg een plaatsje voor het huis, wel vastgezet met een fietsslot, want je weet maar nooit. Hans’ bankje kreeg later in de week een plekje op het eiland.

Natuurlijk moest er weer onkruid worden gewied, dat deed ik. En worden gemaaid. Dat deed Lex. Boodschappen gedaan, dat deden we samen, en niet bij de Champion, want die was in de nacht van vrijdag op zaterdag tijdens een enorme hoosbui onder water gelopen en bleef een paar dagen gesloten. Deze twee weken regende het trouwens geregeld. Ton en Adri hadden voor het derde opeenvolgende jaar ook tamelijk slecht weer gehad. Gelukkig waren ze met hun zoon en schoondochter Onno en Nicole nog gezellig een dagje naar EuroDisney geweest, dat maar 2 ½ uur rijden is vanaf les Woieries.

Lex was een middag bezig om de vervangende vaatwasser te installeren en te repareren. De knoppen vielen er uit en hij zorgde dat dat niet meer gebeurde.

Ik had bij de vuilnisbak in Almere een ouderwetse drie verdiepingen - naaidoos gevonden. Hij moest iets worden gerepareerd, en de binnenkant moest opnieuw bekleed worden met plakplastic, dat we kochten bij de Leroy-Merlin. Schattige kleine bloemetjes. Toen hij klaar was, gingen alle naaispulletjes erin en zette ik hem naast de wandkast in de kamer. Perfect!

Tafel in gebruikLex ging verder met de tuintafel, waar hij tijdens ons vorige verblijf aan begonnen was. Hij werd gezaagd, geschuurd, in elkaar geschroefd, gebeitst, weer geschuurd, nog een keer gebeitst en de bovenkant zelfs nog een keer. Hij werd prachtig! Je kon er met gemak met 8 mensen aan eten. En stabiel? Nou en of! Onze glaasjes zouden in het vervolg niet meer omvallen door een tikje tegen de tafel!

Patricia kwam langs met een stagiaire. Ze was razend enthousiast over het huis en beweerde lachend dat ze het ons voor veel te weinig had verkocht, destijds. De vraagprijs voor het huis van Jean-Baptiste was € 130.000, wat algemeen veel te hoog werd gevonden.

Lex maakte twee tochten naar de stort, met oude fietsen, de WC, de vaatwasser, troep. Hij kwam langs de nieuwe panden van Massin en we werden gevraagd de volgende dag te komen kijken. Wat een ruimte! Fides wilde een feestzaal beginnen in één van de gebouwen, Francis wilde de andere gebruiken als opslagruimte. Een gedeelte zou worden verhuurd, caravans konden worden gestald en er was ook nog een huis bij, dat hij aan het opknappen was. Dat was heel hard nodig! Maar wat een leuk huis!

Nieuwe kettingzaagWe maakten de afzuigkap schoon, Lex haalde hem helemaal uit elkaar en ik sopte de keuken. Ondertussen ging Lex hout zagen met zijn nieuwe kettingzaag. Er lag nog 3 m³ van de heg, dat ging aan stukken en werd opgestapeld in de garage. Later moest ook de stapel oud hout naast het huis eraan geloven, de te rotte stukken gingen naar achter, voor het kampvuur en de rest sjouwden we naar de ‘zaagplaats’ naast de tractorschuur. En later grotendeels weer terug, toen we bedachten dat het handig zou zijn om de verrotte balken langs de perken te vervangen. Dat hadden we beter eerder kunnen bedenken, maar beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald, nietwaar? Lex zaagde een enorme stapel hout, waar we nog jaren plezier van zouden hebben. En de tuin werd steeds opgeruimder, vooral omdat Lex ook de bakstenen die onder de 5 sparrenbomen lagen, naar naast de tractorschuur verhuisde.

De bomenDie sparrenbomen waren trouwens een bron van discussie. We vonden ze prachtig en ze gaven heerlijk schaduw, maar iedereen die we spraken, raadde ons aan ze om te laten zagen. Ze waren te gevaarlijk, stel dat er storm kwam na een hele poos regen, dan zouden ze door de weke grond wel eens op het huis kunnen vallen. De verzekering dekt dat niet.
We bedachten dat we liever een heel huis hadden dan schaduw en besloten dat ze er dan toch maar aan moesten geloven, het zou vast ook schelen in het licht, want het huis was best donker binnen. Marc Bouillot kende wel iemand die dat kon doen en zou informeren.

Lex ontdeed het eiland van het ergste onkruid, egaliseerde het met een paar kruiwagens zand uit de zak naast het huis en legde er 3 ½ m² tegels op. Stenen erlangs, Hans’ bankje erop en voilà, een gezellig terrasje onder de eikenboom (die nog even moest groeien, hij was pas een meter hoog).

Les anciens op visiteIk maaide het stuk grond rondom de vijver. We harkten al het gras en alle vegetatie bij elkaar en gooiden het op de composthoop. Vrijdag kwamen ‘les anciens’ op de apéro, om de kikkervijver te bewonderen en zo hadden ze er een goed zicht op. Het was heel gezellig, we lieten de foto’s van het feest zien op de computer, ze bekeken de boskamer en waren zeer te spreken over onze resultaten.
Wij ook!

 

Pas de Problème
Powered by CMSimple